Media Player
Laatste Release
Bandleden
Joel O'Keeffe
David Roads
Justin Street
Ryan O'Keeffe
“All right people/Welcome to the show/Are you ready to rock?/Are you ready to go?/Now we’ve got what you want/And we’ve got what you need/So get your ass down here/And let your ears bleed.” Stand Up For Rock’N’Roll
Dit is een duidelijke boodschap. Een vers dat alles vertelt wat je moet weten over het vierkoppige Airbourne uit Melbourne, Australië, en hun debuutalbum “Runnin’ Wild”.
Vocalist Joel O’Keeffe realiseerde zich op de jonge leeftijd van negen jaar dat Rock ’n Roll het verdedigen waard was. Hij werd geboren en getogen in het landelijke Victoriaanse stadje Warrnambool waar de vrije tijd meestal gespendeerd werd aan rugby spelen en dronken neervallen. Maar de jonge Joel was meer geïnteresseerd in de albums die hij gestolen had van zijn oom, albums van Rose Tattoo, AC/DC, The Angels, Billy Thorpe and The Aztecs en Cold Chisel. "Het is moeilijk om uit te leggen maar, “Straight-ahead Aussie pub rock”, dat is wat ik altijd al wou horen" vertelt Joel.
Op de leeftijd van elf nam Joel zijn eerste gitaar op en probeerde hij de riffs van zijn Oz-rock idolen na te spelen. Zijn jongere broer Ryan hield hem nauw in de gaten en viel onder de betovering van de “geadopteerde” albumcollectie van zijn broer. Wanneer Ryan elf werd en Joel ondertussen vijftien was kocht hij zijn eerste drum kit. De broers spendeerden hun weekends aan het repeteren, tot grote vreugde van hun buren die voortdurend de politie op hun dak stuurden om te pleiten voor stilte. Joel vertelt dat het zo erg werd dat de politie uiteindelijk zei: “komaan jongens, we moeten stoppen met langskomen want we hebben andere mensen om te arresteren”.
De O’Keeffe broers waren onmiddelijk overtuigd dat hun toekomst bij rock ‘n roll lag en vonden na een paar jaar gelijkgezinde muzikanten in hun thuisstad. Na een paar valse starts met een driekoppige band en een basgitarist die al lang weg is, ontmoette Joel gitarist David Roads die toen werkte in Hotel Warrnambool. Ze brachten hun gitaren samen na hun werkshifts om te jammen en na te denken over songs. Dave werd al snel gevraagd om de O’Keeffe broers te vergezellen bij het jammen. Bassist Justin Street maakte het plaatje compleet in 2003, wanneer Ryan hem letterlijk tegen het lijf liep toen hij dronken naar huis strompelde van een feestje. Het bleek dat zijn nieuwe vriend bas speelde, en ja, hij was ook nog eens geïnteresseerd in het jammen met een band die naar Melbourne wou verhuizen. Eindelijk was Airbourne klaar om te starten.
Het duurde nog negen maanden voordathet kwartet voorgoed verhuisd was. Ze begonnen met rond te rijden in de Victoriaanse hoofdstad om zo vaak als ze konden shows te spelen. Ze keerden dikwijls terug naar Warrnambool wanneer de zon opkwam met maar $25 op hun naam en een volledige dag school voor de boeg. Deze blootstelling aan de realiteit van een werkende rock ’n roll band in Australië bereide hen voor op de uiteindelijke verhuis naar Melbourne. De band vond snel een huis met vier slaapkamers dat ze “thuis” konden noemen en ze begonnen als gekken optredens te doen. Ze vielen Melbourne aldus de 20-jarige Ryan. Ze plakten de stad vol met posters voor elk optreden dat ze deden en wanneer ze afgescheurd werden gingen ze terug om ze omhoog te hangen. Dit allemaal te voet want ze konden zich geen auto veroorloven.
Deze werk-ethiek hielp om een extra buzz te creëren. Shows in de pubs van Melbourne werden al gauw shows in enormo domes zoals de Rod Laver Arena (concert stadium en thuis van verschillende sport events zoals de Australian Open) waar ze in het voorprogramma van de Rolling Stones speelden en in de legendarische Australische nachtclub “The Palace”, waar ze openden voor Motley Crüe. Dit allemaal wanneer ze nog maar een EP “Ready to Rock” hadden uitgebracht. Toeren door heel het land met Dallas Crane, Jimmy Barnes, The Living End, You Am I en Magic Dirt hielp hen om hun explosieve live shows verder te zetten. Al bij al is het geen Airbourne optreden als Joel niet minstens een keer midden in een liedje op de bar gesprongen is, en hun mainstage einde op het Big Day Out festival in 2006 bevestigde de reputatie van Airbourne als snelst rijzende band van het land.
Hun explosieve live shows komen door op te groeien in Warrnambool en boos te zijn op mensen die hun zeiden dat alle bands waar ze naar luisterden prehistorisch waren en dat ze Blink-182 moesten luisteren. Ze stappen altijd het podium op met de intentie om te bewijzen aan iedereen hoe goed rock ’n roll is.
In 2006 brak Airbourne door, ze kregen veel interesse van verschillende internationale labels en ze verhuisden naar de Verenigde Staten waar ze begonnen te werken aan Runnin’ Wild met de legendarische producent Bob Marlette. Samen met Marlette, die al albums produceerde van bands zoals Black Sabbath, Alice Cooper en Shinedown, begon Airbourne aan het reduceren van de 40 liedjes die ze geschreven hadden tot de 11 die Runnin’ Wild bevat. Om te verzekeren dat hun immense live energie ook overkwam op CD, haalden ze Andy Wallace (Guns N’ Roses, Nirvana, Linkin Park, Slipknot) erbij om het album te mixen en hebben ze om de liedjes op te nemen de versterkers zo luid mogelijk gezet. Ryan vertelt dat hij het album met een oor moest opnemen omdat zijn andere oor het opgaf doordat zijn hoofdtelefoon zo luid stond. In 2007 trok Airbourne de aandacht van Ron Burnman van Roadrunner Records in New York en in juli hadden ze een wereldwijd platencontract.
Van het eerste tot het laatste nummer en de rockexplosies zoals Too Much, Too Young, Too Fast en Diamond In The Rough is het album een oefening op in drank en zweet gedrenkte rock ’n roll dat er niet op uit is om de wereld te veranderen maar om de ultieme soundtrack te voorzien voor de grootste all-night rock party ooit.
"Je moet bloeden en alles doen wat je kan om te verzekeren dat je album uit komt" zegt Joel. "Elke dag word je wakker en denk je: “hoe gaan we dit doen?”, we hebben in 3 jaar geen vrije tijd gehad, het is elke dag 24u werken."
Airbourne - 25-03-10 - Melkweg Amsterdam Foto's van Airbourne in de Melkweg in Amsterdam, genomen op 25-3-2010. Alle foto's door T.Kuijs. Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 11 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 11 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 10 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 10 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 9 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 9 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 8 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 8 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 7 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 7 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 6 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 6 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 5 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 5 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 4 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 4 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 2 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 2 Airbourne - Melkweg 23-05-2010 - 1 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 1 Airbourne - 11-06-08 - Metropool Hengelo Airbourne - 11-06-08 - Metropool Hengelo Photo by T. Kuijs Airbourne - Hengelo - 5 Photo by T. Kuijs Airbourne - Hengelo - 4 Photo by T. Kuijs Airbourne - Hengelo - 3 Photo by T. Kuijs Airbourne - Hengelo - 2 Photo by T. Kuijs Airbourne - Hengelo - 1 Airbourne - 22-06-08 - IJselhallen Zwolle Airbourne - 22-06-08 - IJselhallen Zwolle Photo by T. Kuijs Airbourne - IJselhallen - 6 Photo by T. Kuijs Airbourne - IJselhallen - 5 Photo by T. Kuijs Airbourne - IJselhallen - 4 Photo by T. Kuijs Airbourne - IJselhallen - 3 Photo by T. Kuijs Airbourne - IJselhallen - 2 Photo by T. Kuijs Airbourne - IJselhallen - 1
Dit is een duidelijke boodschap. Een vers dat alles vertelt wat je moet weten over het vierkoppige Airbourne uit Melbourne, Australië, en hun debuutalbum “Runnin’ Wild”.
Vocalist Joel O’Keeffe realiseerde zich op de jonge leeftijd van negen jaar dat Rock ’n Roll het verdedigen waard was. Hij werd geboren en getogen in het landelijke Victoriaanse stadje Warrnambool waar de vrije tijd meestal gespendeerd werd aan rugby spelen en dronken neervallen. Maar de jonge Joel was meer geïnteresseerd in de albums die hij gestolen had van zijn oom, albums van Rose Tattoo, AC/DC, The Angels, Billy Thorpe and The Aztecs en Cold Chisel. "Het is moeilijk om uit te leggen maar, “Straight-ahead Aussie pub rock”, dat is wat ik altijd al wou horen" vertelt Joel.
Op de leeftijd van elf nam Joel zijn eerste gitaar op en probeerde hij de riffs van zijn Oz-rock idolen na te spelen. Zijn jongere broer Ryan hield hem nauw in de gaten en viel onder de betovering van de “geadopteerde” albumcollectie van zijn broer. Wanneer Ryan elf werd en Joel ondertussen vijftien was kocht hij zijn eerste drum kit. De broers spendeerden hun weekends aan het repeteren, tot grote vreugde van hun buren die voortdurend de politie op hun dak stuurden om te pleiten voor stilte. Joel vertelt dat het zo erg werd dat de politie uiteindelijk zei: “komaan jongens, we moeten stoppen met langskomen want we hebben andere mensen om te arresteren”.
De O’Keeffe broers waren onmiddelijk overtuigd dat hun toekomst bij rock ‘n roll lag en vonden na een paar jaar gelijkgezinde muzikanten in hun thuisstad. Na een paar valse starts met een driekoppige band en een basgitarist die al lang weg is, ontmoette Joel gitarist David Roads die toen werkte in Hotel Warrnambool. Ze brachten hun gitaren samen na hun werkshifts om te jammen en na te denken over songs. Dave werd al snel gevraagd om de O’Keeffe broers te vergezellen bij het jammen. Bassist Justin Street maakte het plaatje compleet in 2003, wanneer Ryan hem letterlijk tegen het lijf liep toen hij dronken naar huis strompelde van een feestje. Het bleek dat zijn nieuwe vriend bas speelde, en ja, hij was ook nog eens geïnteresseerd in het jammen met een band die naar Melbourne wou verhuizen. Eindelijk was Airbourne klaar om te starten.
Het duurde nog negen maanden voordathet kwartet voorgoed verhuisd was. Ze begonnen met rond te rijden in de Victoriaanse hoofdstad om zo vaak als ze konden shows te spelen. Ze keerden dikwijls terug naar Warrnambool wanneer de zon opkwam met maar $25 op hun naam en een volledige dag school voor de boeg. Deze blootstelling aan de realiteit van een werkende rock ’n roll band in Australië bereide hen voor op de uiteindelijke verhuis naar Melbourne. De band vond snel een huis met vier slaapkamers dat ze “thuis” konden noemen en ze begonnen als gekken optredens te doen. Ze vielen Melbourne aldus de 20-jarige Ryan. Ze plakten de stad vol met posters voor elk optreden dat ze deden en wanneer ze afgescheurd werden gingen ze terug om ze omhoog te hangen. Dit allemaal te voet want ze konden zich geen auto veroorloven.
Deze werk-ethiek hielp om een extra buzz te creëren. Shows in de pubs van Melbourne werden al gauw shows in enormo domes zoals de Rod Laver Arena (concert stadium en thuis van verschillende sport events zoals de Australian Open) waar ze in het voorprogramma van de Rolling Stones speelden en in de legendarische Australische nachtclub “The Palace”, waar ze openden voor Motley Crüe. Dit allemaal wanneer ze nog maar een EP “Ready to Rock” hadden uitgebracht. Toeren door heel het land met Dallas Crane, Jimmy Barnes, The Living End, You Am I en Magic Dirt hielp hen om hun explosieve live shows verder te zetten. Al bij al is het geen Airbourne optreden als Joel niet minstens een keer midden in een liedje op de bar gesprongen is, en hun mainstage einde op het Big Day Out festival in 2006 bevestigde de reputatie van Airbourne als snelst rijzende band van het land.
Hun explosieve live shows komen door op te groeien in Warrnambool en boos te zijn op mensen die hun zeiden dat alle bands waar ze naar luisterden prehistorisch waren en dat ze Blink-182 moesten luisteren. Ze stappen altijd het podium op met de intentie om te bewijzen aan iedereen hoe goed rock ’n roll is.
In 2006 brak Airbourne door, ze kregen veel interesse van verschillende internationale labels en ze verhuisden naar de Verenigde Staten waar ze begonnen te werken aan Runnin’ Wild met de legendarische producent Bob Marlette. Samen met Marlette, die al albums produceerde van bands zoals Black Sabbath, Alice Cooper en Shinedown, begon Airbourne aan het reduceren van de 40 liedjes die ze geschreven hadden tot de 11 die Runnin’ Wild bevat. Om te verzekeren dat hun immense live energie ook overkwam op CD, haalden ze Andy Wallace (Guns N’ Roses, Nirvana, Linkin Park, Slipknot) erbij om het album te mixen en hebben ze om de liedjes op te nemen de versterkers zo luid mogelijk gezet. Ryan vertelt dat hij het album met een oor moest opnemen omdat zijn andere oor het opgaf doordat zijn hoofdtelefoon zo luid stond. In 2007 trok Airbourne de aandacht van Ron Burnman van Roadrunner Records in New York en in juli hadden ze een wereldwijd platencontract.
Van het eerste tot het laatste nummer en de rockexplosies zoals Too Much, Too Young, Too Fast en Diamond In The Rough is het album een oefening op in drank en zweet gedrenkte rock ’n roll dat er niet op uit is om de wereld te veranderen maar om de ultieme soundtrack te voorzien voor de grootste all-night rock party ooit.
"Je moet bloeden en alles doen wat je kan om te verzekeren dat je album uit komt" zegt Joel. "Elke dag word je wakker en denk je: “hoe gaan we dit doen?”, we hebben in 3 jaar geen vrije tijd gehad, het is elke dag 24u werken."
Airbourne - 25-03-10 - Melkweg Amsterdam Foto's van Airbourne in de Melkweg in Amsterdam, genomen op 25-3-2010. Alle foto's door T.Kuijs. Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 11 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 11 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 10 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 10 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 9 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 9 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 8 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 8 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 7 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 7 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 6 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 6 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 5 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 5 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 4 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 4 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 2 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 2 Airbourne - Melkweg 23-05-2010 - 1 Airbourne - Melkweg 25-03-2010 - 1 Airbourne - 11-06-08 - Metropool Hengelo Airbourne - 11-06-08 - Metropool Hengelo Photo by T. Kuijs Airbourne - Hengelo - 5 Photo by T. Kuijs Airbourne - Hengelo - 4 Photo by T. Kuijs Airbourne - Hengelo - 3 Photo by T. Kuijs Airbourne - Hengelo - 2 Photo by T. Kuijs Airbourne - Hengelo - 1 Airbourne - 22-06-08 - IJselhallen Zwolle Airbourne - 22-06-08 - IJselhallen Zwolle Photo by T. Kuijs Airbourne - IJselhallen - 6 Photo by T. Kuijs Airbourne - IJselhallen - 5 Photo by T. Kuijs Airbourne - IJselhallen - 4 Photo by T. Kuijs Airbourne - IJselhallen - 3 Photo by T. Kuijs Airbourne - IJselhallen - 2 Photo by T. Kuijs Airbourne - IJselhallen - 1
