Je houdt van ze, je houdt niet van ze of heel misschien is het wel een combinatie van beide. Tot welke groep je ook behoort, één ding is zeker: om ze heen kun je niet! Als een ware moordmachine, dat voor niets of niemand terugdeinst, is Cradle Of Filth terug van eigenlijk nooit weg geweest. Met Thornography bewijzen ze eens te meer dat de band meer is dan alleen een merknaam voor shirtjes van de jonge metalhead onder ons.
Thornography is alweer de zevende volwaardige release van de band, dat voor dit album alles uit de kast heeft gehaald. Opgenomen in de Chapel Studio’s in Lincolnshire, Engeland met het productiegenie Rob Caggiano (Anthrax, Bleeding Through) en gemixt door Andy Sneap (Killswitch Engage, Arch Enemy, Trivium) in de Backstage Studio’s in Derbyshire is dit alweer de tweede plaat die uitkomt via Roadrunner. De opvolger van het in 2004 verschenen, Grammy genomineerde meesterwerk Nymphetamine is een mengeling tussen het bekende en het onverwachtse. Duistere, vernietigende muziek door een band, met een geschiedenis die ruim 15 jaar teruggaat en die keer op keer weer bewijst dat het plafond nog niet bereikt was en dat het altijd “erger” kan.
Toen Cradle Of Filth hun nu legendarische debuut The Principal Of Evil Made Flesh uitbracht in ’94 begon de black metal net Europa te veroveren. Het epicentrum lag in Oslo, Noorwegen, maar dat Britten af en toe eigenzinnig kunnen zijn bewees Cradle Of Filth eens te meer. Hun eigen weg uitkiezend bestormden deze heren het Europese vasteland, vertrouwend op hun eigen instinct en gothic-achtig, erotische propaganda. Aan de hand genomen door zanger en tekstschrijver Dani Filth bewees de band door de jaren ’90 heen dat niemand meer kon schuilen voor het bloeddorstige monster dat op de wereld was losgelaten. Het korte, maar gewelddadige minialbum V Empire en de langspeler Dusk & Her Embrace – beide uit 1996 – bewezen dat, hoewel de duistere vuiligheid aanwezig bleef, de band zeker in staat was om de ene moordplaat na de andere te schrijven, waarbij zeker niet in herhaling werd gevallen.
Ook in ’98 met het uitbrengen van het machtige Cruelty & The Beast en in 2000 met het Clive Barker-geïnspireerde Midian werden critici stevig de mond gesnoerd. Ook op het gebied van film ontwikkelde de band zich snel en al snel bleek Cradle Of Filth een veelzijdig monster te zijn. Ondanks de vele wisselingen van bandleden bleef het concept Cradle Of Filth ongewijzigd en ook na het aanbreken van een nieuwe eeuw bleek er geen einde aan te komen voor de Britten. Met het epische en ambitieuze Damnation And A Day, welke een sprankelend, theatraal meesterwerk bleek te zijn. De waardering van het grote publiek werd steeds groter, al hadden sommige diehard fans het er toch moeilijk mee om “hun bandje” zo populair te zien doen.
De overstap naar label Roadrunner was voor niemand echt een schok, maar toch werd er afwachtend gereageerd: “eerst zien en dan pas geloven”. Met Nymphetamine werd meteen duidelijk dat de duivel zijn soulmate had gevonden. Tot op heden is Nymphetamine een van de sterkste releases uit het brede repertoire met gevarieerde tracks die stuk voor stuk als op botte bijl op de nek van de luisteraar in hakken. Met fans over de hele wereld die niet kunnen wachten tot de volgende lading hel en verdoemenis over hun heen wordt gegoten en een bezetting die bestaat uit Dani Filth, gitaristen Paul Allender en Charles Hedger, bassist Dave Pybus en drummer Adrian Erlandsson zou het eigenlijk niet fout kunnen gaan. Deze bezetting is tot dusver de krachtigste en meeste solide die de band ooit gekend heeft en dat wordt eens te meer bewezen op Thornography; een schijf waarop de band nog nooit zo levendig en dodelijk tegelijk klonk. Op Thornography zijn brute bombastische songs als “Libertina Grimm”, “Tonight In Flames”, “Cemetery & Sundown”, “I Am The Thorn” terug te vinden, maar ook “The Byronic Man” – met een rol voor HIM’s Ville Valo als gastzanger – en een herziende versie van de jaren ’80 hit van Heaven 17’s “Temptation”. Net als bij het Roadrunner debuut is ook bij deze plaat gekozen om geen centraal thema te behandelen, maar gaat het meer om de diversiteit van de inhoud, zowel muziekaal als tekstueel.
“We hebben de hele zomer van 2005 hard gewerkt om het resultaat te krijgen wat we nu hebben gekregen”, aldus Dani Filth. “We moesten zeker weten dat dit het beste materiaal was dat we ooit hadden geschreven. Dit album staat veel meer in het teken van ritmes en het is ontzettend aanstekelijk, maar voornamelijk is met gemak het hardste wat we ooit gedaan hebben en dan heb ik het vooral over de productie. Naast dit alles is er echt een retro gevoel als je let op de stijl. Het is een klein beetje experimenteel geworden en veel mensen zullen verbaasd opkijken van de diversiteit en over het werken met andere muzikanten en ons eerste instrumentale nummer – “Rise Of The Pentagram”. Bij het schrijven van het album ontstond er een bepaalde routine waardoor juist alles erg afwisselend ging klinken. Iedereen ging voor zichzelf bezig met het schrijven en op de momenten dat we bij elkaar kwamen doken we onze oefenruimte in en begonnen we de creaties bewerken. Bij de een voegde we wat akkoorden toe, terwijl bij de andere weer het een en ander geschrapt werd. Elke track heeft hierdoor zijn eigen sound en gevoel gekregen in relatie tot de achterliggende gedachte.”
Harder, duisterder en sneller; zal deze moordlustige machine ooit nog een halt toegeroepen kunnen worden…?
…laten we hopen van niet!
CoF - 013 - Tilburg Foto's van Cradle of Filth, genomen op 03-12-08 in Tilburg! Alle foto's door T. Kuijs. 13 12 11 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1
