Laatste Release
Bandleden
Details van bandlid niet gevonden
In 2004 verscheen Julliette Lewis, de punk rocker, met een knal. Nu is ze herboren als een muzikale kracht zowel in de studio als op het podium. Na 4 jaar, twee albums en vele tours en festival optredens, naast bands als The Killers, Foo Fighters, Muse en Chris Cornel met haar rockband the Licks, is Lewis klaar om haar nieuwe album te onthullen: Terra Icognita, welke verschijnt onder de naam “Julliette Lewis”.
Met haar band, The Licks, heeft Lewis in 2004 de EP … Like a Bolt of Lightning uitgebracht. Deze werd gevolgd door het album You’re Speaking My Language. Tegen de tijd dat in 2006 Four on the Floor uit gegeven werd, toerden the Licks over de hele wereld en gaven optredens op rockfestivals als Iceland Airwaves en de prestigieuze V Festival en Leeds & Reading evenals Lollapalooza. Maar Julliette's tijd van toeren is nog lang niet voorbij: nieuwe tourdata zullen worden aangekondigd kort na de lancering van haar debuut album: Terra Incognita.
Het was tijdens een twee jaar durende tournee voor Four on the Floor dat de zangeres-actrice begon te hunkeren naar een fris geluid, waarbij gitaren eerder een atmosferische gloed zouden geven dan ritmes, en waarbij melodieën dynamischer zouden zijn. “Ik verschuilde me achter de bombast en ritme van gitaren, riffs en hooks,” zegt ze. “Dus ik deed er vijf jaar over om mezelf echt te ontwikkelen als een muzikale kracht en songwriter en om de moed te verkrijgen om mijn stem te laten brullen en emotie te laten horen.” Na Mars Volta’s Omar Rodriguez-Lopes te hebben ontmoet op het Fugi Rock Festival in Japan, praatten de twee over samenwerken. De twee kregen snel een band door hun liefde voor Fellini films en de relatie tussen drama en muziek. “Ik was op zoek naar een producer die mijn muzikale identiteit kon aarden en begrijpen en die samen met mij het onbekende wilde verkennen,” zegt ze. Lewis bezocht Rodriguez-Lopez in zijn Brooklyn, New York studio en bracht cassettes van liedjes mee die ze zelf had opgenomen op de piano thuis. Rodriguez-Lopez was meteen gegrepen door de “pure eerlijkheid van de muziek”, zoals hij het noemt. Hij voegde instrumenten en arrangementen aan de liedjes toe, stuurde ze naar Juliette via email en “Hij verbaasde me,” zegt Lewis. “Ik was op zoek naar het combineren van de elementen van de hemel en de aarde en Omar leek me te begrijpen.”
Lewis heeft het grootste gedeelte van de elf liedjes van haar nieuwe debuutalbum geschreven met haar vriend, gitarist Chris Watson. Zij en Rodriguez-Lopez hebben muziek opgenomen in drie weken in zijn studio in Brooklyn en Guadalajara studios eind 2008, met een specifieke samenstelling van muzikanten van wie Rodriguez-Lopez dacht dat ze het beste bij het project zouden passen; Rich Costey (Nine Inch Nails, Muse) heeft de LP gemixt in zijn bekende Electric Lady Studios in New York. Het resultaat is een bedwelmend album van epische sonische en complexe emotionele reizen, waarvan Lewis zegt dat het “haar versie is van wat een ziel dan ook zijn mag.” Op dit album, “heb ik de achtervolgde vrouw door laten komen – de gekwelde blues soul zangeres – evenals mijn rock stem.”
Het eerste nummer van de cd “Romeo” begint met een doezelige riff, waar Lewis’ etherische stem en een sterke beat bijkomen. Lewis zegt dat ze het liedje heeft geschreven in Italië over “iets met blauwe ogen” en dat “je alle kleuren en vormen van maanlicht en water kan voelen in de dromerige gitaren.” De rechttoe rechtaan blues van het gitaar en zang nummer “Hard Loving Woman” ontstond toen één van Watsons gitaar melodieën zich bond aan een zin waarmee Lewis al een tijdje rondliep. Ze nam het liedje op in één take en Rodriguez-Lopez overtuigde haar om er verder niet aan te zitten. “Ik heb gezegd dat het nooit beter zal worden dan dat,” herinnerd hij zich – en het zal nooit beter worden. Lewis haalt Janis Joplin te voorschijn in het liedje met wrikkende songteksten als “Society’s got no place for me.”
In het experimentele “Female Persecution,” mixen drums zich met laagjes van warme tonen die tegelijkertijd verstikkend en bevrijdend zijn. “Ik houd van tegenstrijdigheid en contrasten, sonisch en emotioneel, en ik zet veel dingen tegenover elkaar,” zegt Lewis. “Kracht en wanhoop, onschuld en bederf, dromen en disillusies – en dit kan je allemaal laten horen door verschillende geluiden, zowel met tekst als met zang.” Terwijl dit nummer Patti Smiths poëzie herroept, heeft het triomfantelijk glimmende “Suicide Divebombers” een mooie David Bowie vibe die opzwelt in een glorieus refrein van “The past is dead”. Lewis zegt dat ze de zin “You were selling tickets to my funeral” schreef toen ze 21 was en in dit nummer heeft ze eindelijk zijn plek gevonden. “Het zijn de eindtitels, de glitter vallend van je gezicht, de wereld wordt opgeblazen en het niet anders kunnen dan dromen van samen voor altijd,” legt ze uit.
Het album gaat makkelijk over van punky grooves (“All Is For God”) naar luide gitaar rock (“Fantasy Bar”) en bevat zelfs een flitsend popliedje (“Uh Huh,” die Lewis beschrijft als haar “zoen jam”). Er is ook veel verschil in de vocale optredens die van groots en rijk naar kwetsbaar en subtiel springt. Het is een opmerkelijke dynamische verzameling, die fans van the Licks zeker zal verassen en iedereen die Lewis nog nooit heeft zien optreden zal moeten denken aan PJ Harvey en Throwing Muses’ Kristin Hersh.
“Alles wat ze voelt, staat recht voor je,” zegt Rodriguez-Lopez. “Het is eerlijk. Het is haarzelf. Al de muziek bevat haar en is gedreven door haar en het is gemaakt voor haar.”
Na het overwinnen van haar live shows met the Licks, zegt Lewis dat Terra Incognita het album is dat ze altijd hoopte te maken. “Ik wilde een album maken met een volle smaak en scala. Niet elf keer hetzelfde liedje,” zegt ze. “Ik voelde dat ik de conventionele gewoontes om liedjes te schrijven moest doorbreken, moest toestaan om de ronddwalende stemmen eruit te laten komen. Terra Incognita betekent onbekend terrein en ik wilde – moest – daarheen gaan. Niet iedereen wil dat. Maar ik heb niemand om verantwoording bij af te leggen, dus waarom zou ik mijn muze niet voeden? Het gaat over de liefde van expressie en een publiek die bereid is om een reis te maken in mijn mythische sonische bos van dromen, waar romantiek en tragedie naast de hemel staan.” Juliette Lewis 18-11-2009 - Paradiso Amsterdam Foto's van Juliette Lewis' optreden in de Paradiso in Amsterdam. Alle foto's door T. Kuijs. Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 13 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 12 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 11 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 10 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 9 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 8 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 7 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 6 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 4 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 3 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso -2 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 1
Met haar band, The Licks, heeft Lewis in 2004 de EP … Like a Bolt of Lightning uitgebracht. Deze werd gevolgd door het album You’re Speaking My Language. Tegen de tijd dat in 2006 Four on the Floor uit gegeven werd, toerden the Licks over de hele wereld en gaven optredens op rockfestivals als Iceland Airwaves en de prestigieuze V Festival en Leeds & Reading evenals Lollapalooza. Maar Julliette's tijd van toeren is nog lang niet voorbij: nieuwe tourdata zullen worden aangekondigd kort na de lancering van haar debuut album: Terra Incognita.
Het was tijdens een twee jaar durende tournee voor Four on the Floor dat de zangeres-actrice begon te hunkeren naar een fris geluid, waarbij gitaren eerder een atmosferische gloed zouden geven dan ritmes, en waarbij melodieën dynamischer zouden zijn. “Ik verschuilde me achter de bombast en ritme van gitaren, riffs en hooks,” zegt ze. “Dus ik deed er vijf jaar over om mezelf echt te ontwikkelen als een muzikale kracht en songwriter en om de moed te verkrijgen om mijn stem te laten brullen en emotie te laten horen.” Na Mars Volta’s Omar Rodriguez-Lopes te hebben ontmoet op het Fugi Rock Festival in Japan, praatten de twee over samenwerken. De twee kregen snel een band door hun liefde voor Fellini films en de relatie tussen drama en muziek. “Ik was op zoek naar een producer die mijn muzikale identiteit kon aarden en begrijpen en die samen met mij het onbekende wilde verkennen,” zegt ze. Lewis bezocht Rodriguez-Lopez in zijn Brooklyn, New York studio en bracht cassettes van liedjes mee die ze zelf had opgenomen op de piano thuis. Rodriguez-Lopez was meteen gegrepen door de “pure eerlijkheid van de muziek”, zoals hij het noemt. Hij voegde instrumenten en arrangementen aan de liedjes toe, stuurde ze naar Juliette via email en “Hij verbaasde me,” zegt Lewis. “Ik was op zoek naar het combineren van de elementen van de hemel en de aarde en Omar leek me te begrijpen.”
Lewis heeft het grootste gedeelte van de elf liedjes van haar nieuwe debuutalbum geschreven met haar vriend, gitarist Chris Watson. Zij en Rodriguez-Lopez hebben muziek opgenomen in drie weken in zijn studio in Brooklyn en Guadalajara studios eind 2008, met een specifieke samenstelling van muzikanten van wie Rodriguez-Lopez dacht dat ze het beste bij het project zouden passen; Rich Costey (Nine Inch Nails, Muse) heeft de LP gemixt in zijn bekende Electric Lady Studios in New York. Het resultaat is een bedwelmend album van epische sonische en complexe emotionele reizen, waarvan Lewis zegt dat het “haar versie is van wat een ziel dan ook zijn mag.” Op dit album, “heb ik de achtervolgde vrouw door laten komen – de gekwelde blues soul zangeres – evenals mijn rock stem.”
Het eerste nummer van de cd “Romeo” begint met een doezelige riff, waar Lewis’ etherische stem en een sterke beat bijkomen. Lewis zegt dat ze het liedje heeft geschreven in Italië over “iets met blauwe ogen” en dat “je alle kleuren en vormen van maanlicht en water kan voelen in de dromerige gitaren.” De rechttoe rechtaan blues van het gitaar en zang nummer “Hard Loving Woman” ontstond toen één van Watsons gitaar melodieën zich bond aan een zin waarmee Lewis al een tijdje rondliep. Ze nam het liedje op in één take en Rodriguez-Lopez overtuigde haar om er verder niet aan te zitten. “Ik heb gezegd dat het nooit beter zal worden dan dat,” herinnerd hij zich – en het zal nooit beter worden. Lewis haalt Janis Joplin te voorschijn in het liedje met wrikkende songteksten als “Society’s got no place for me.”
In het experimentele “Female Persecution,” mixen drums zich met laagjes van warme tonen die tegelijkertijd verstikkend en bevrijdend zijn. “Ik houd van tegenstrijdigheid en contrasten, sonisch en emotioneel, en ik zet veel dingen tegenover elkaar,” zegt Lewis. “Kracht en wanhoop, onschuld en bederf, dromen en disillusies – en dit kan je allemaal laten horen door verschillende geluiden, zowel met tekst als met zang.” Terwijl dit nummer Patti Smiths poëzie herroept, heeft het triomfantelijk glimmende “Suicide Divebombers” een mooie David Bowie vibe die opzwelt in een glorieus refrein van “The past is dead”. Lewis zegt dat ze de zin “You were selling tickets to my funeral” schreef toen ze 21 was en in dit nummer heeft ze eindelijk zijn plek gevonden. “Het zijn de eindtitels, de glitter vallend van je gezicht, de wereld wordt opgeblazen en het niet anders kunnen dan dromen van samen voor altijd,” legt ze uit.
Het album gaat makkelijk over van punky grooves (“All Is For God”) naar luide gitaar rock (“Fantasy Bar”) en bevat zelfs een flitsend popliedje (“Uh Huh,” die Lewis beschrijft als haar “zoen jam”). Er is ook veel verschil in de vocale optredens die van groots en rijk naar kwetsbaar en subtiel springt. Het is een opmerkelijke dynamische verzameling, die fans van the Licks zeker zal verassen en iedereen die Lewis nog nooit heeft zien optreden zal moeten denken aan PJ Harvey en Throwing Muses’ Kristin Hersh.
“Alles wat ze voelt, staat recht voor je,” zegt Rodriguez-Lopez. “Het is eerlijk. Het is haarzelf. Al de muziek bevat haar en is gedreven door haar en het is gemaakt voor haar.”
Na het overwinnen van haar live shows met the Licks, zegt Lewis dat Terra Incognita het album is dat ze altijd hoopte te maken. “Ik wilde een album maken met een volle smaak en scala. Niet elf keer hetzelfde liedje,” zegt ze. “Ik voelde dat ik de conventionele gewoontes om liedjes te schrijven moest doorbreken, moest toestaan om de ronddwalende stemmen eruit te laten komen. Terra Incognita betekent onbekend terrein en ik wilde – moest – daarheen gaan. Niet iedereen wil dat. Maar ik heb niemand om verantwoording bij af te leggen, dus waarom zou ik mijn muze niet voeden? Het gaat over de liefde van expressie en een publiek die bereid is om een reis te maken in mijn mythische sonische bos van dromen, waar romantiek en tragedie naast de hemel staan.” Juliette Lewis 18-11-2009 - Paradiso Amsterdam Foto's van Juliette Lewis' optreden in de Paradiso in Amsterdam. Alle foto's door T. Kuijs. Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 13 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 12 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 11 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 10 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 9 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 8 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 7 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 6 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 4 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 3 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso -2 Juliette Lewis Paradiso Juliette Lewis Paradiso - 1
