• HOME
• NIEUWS
• ARTIESTEN
• RELEASES
• TOURS
• MEDIA
• COMPETITIONS
• STREET TEAM

Hoe creëer je een modern metal meesterwerk? Is dat een bewuste keuze of is het iets organisch – een samenloop van gebeurtenissen, sferen en emoties die op het juiste moment samenkomen? Dat is de vraag die op komt als men Machine Head’s zesde album The Blackening beluisterd. De gitaren scheuren, de drums beuken, de bass dondert en de teksten resoneren als het kwartet uit de Bay Area de lat nog hoger leggen dan wat zij al deden met hun voorganger Through the Ashes of Empires.

Wederom geproduceerd door zanger/gitarist Robb Flynn en gemixt door Colin Richardson (Bullet For My Valentine, Funeral For A Friend) is The Blackening het album dat het geluid van de band verder duwt dan ooit te voren. De band heeft 60 minuten aan het meest structureel complexe en technische materiaal opgenomen in hun geschiedenis. Drievoudige gitaar en bass-harmonieën, duelerende solo’s en woeste ingewikkelde thrash vloeit samen met harmonische zang en botte, Neandertaal-achtige riffs. “Onze grenzen verleggen ging vrij natuurlijk met The Blackening. Door het schrijven van songs zoals “Imperium”,”Vim” en “Days Turn Blue To Gray” op het laatste album voelden we ons vertrouwd met het schrijven van grote complexe songs, en dat hoor je op dit album”, vertelt drummer Dave McClain. Dit feit wordt al duidelijk in de eerste paar minuten van de albumopener “Clenching the Fists of Dissent”. En deze paar minuten zijn maar een voorproefje van wat het 10 minuten durende nummer voor de luisteraar in petto heeft.

Naast de monsterlijke muziek zijn is er ook Robb’s ‘streetwise’, grondige zang die moeiteloos varieert tussen brute metal schreeuwen en melodische passages. Waar het vorige materiaal introspectief was gaat The Blackening over sociaal-bewuste zaken die ons allen aangaan. “De aard van deze tijd tijdens het schrijven van dit album heeft geleid tot een bijna treurige sfeer. Dit is het donkerste materiaal dat we ooit geschreven hebben” zegt Flynn. Het nummer “Aesthetics of Hate” bevat de woede van de band over een artikel dat gepubliceerd werd na de tragische dood van Pantera/Damageplan gitarist Dimebag Darrell. “Now I Lay Thee Down” is een verdraaide variant op het bekende Romeo & Julia verhaal terwijl “Beautiful Mourning” verhaalt over de dieptepunten in het leven.

 
Men leert de band waarderen als men terugblikt op het minder glamoureuze begin: met bier-gevulde repetities in een oud pakhuis dat men deelde met 4 punk rock bands, lokale shows (met bandleden die niet de clubs binnen mochten omdat ze jonger dan 21 waren) met Deftones en Napalm Death. De band zorgde voor hun eigen marketing, men flyerde in high schools en plakte stickers op auto’s tijdens metal en punk shows. Men nam de eerste demo op voor 800 dollar in de slaapkamer van een kennis, met de versterkers in de badkamer. Deze demo leidde uiteindelijk tot hun legendarische Roadrunner Records debuut Burn My Eyes uit 1994. Het album had toentertijd een revolutionair gitaargeluid (dankzij de Peavey 5150) en kon zich meten met albums als Pantera’s Far Beyond Driven en In Flames’ Subterranean, welke ook dat jaar verschenen. Het album kreeg huldigende kritieken en de band ging al snel op tour met giganten zoals Slayer.

 
Op The More Things Change…  groeide de band door en speelde voor het eerst op Ozzfest. Ook ontstond er tijdens een show in Detroit een on-stage rel wat de live reputatie alleen maar bevestigde. Dit resulteerde al snel in de nodige strubbelingen en verslavingen; gitarist Logan Mader verliet de band en Flynn ging in therapie. Flynn koos er voor om zijn demonen onder ogen te komen door middel van het schrijven van teksten. In plaats van de omgeving de schuld te geven maakte hij zijn psychologische wonden schoon op het derde album,  “The Burning Red”. Zijn bekentenissen in nummers als “Five” en “The Burning Red” zijn tekstuele littekens die donkere waarheden onthulde, zelfs zaken die naaste vrienden niet van hem wisten. Supercharger, het vierde album, leverde live favorieten op zoals “Bulldozer” en “Trephination”, welke werden opgenomen voor het live album Hellalive. De band had ondertussen al twee headline-tours in de Verenigde Staten achter de rug en waren hoofdact van het Duitse With Full Force festival. 2003 stond in het teken van Through The Ashes of Empires. De pers en de fans noemden het een metal-meesterwerk, en het album werd het op een na best verkochte album van Roadrunner Records Europa. Het album belandde in vele hitlijsten en de band tourde tweemaal door Europa. Ze waren ook het hoofdprogramma van Wäcken Open Air en werden ook nog eens verkozen tot “beste band” door het Wäcken-publiek.

 
Naast deze wapenfeiten wist men niet wat men kon verwachten van het ‘nieuwe album’. Gitarist Phil Demmel werd sinds Through The Ashes of Empires de perfecte aanvulling op Flynn’s spel, en drummer Dave McClain oefende soms wel 7 uur per dag. Demmel verteld: “Nu ik lang genoeg in de band zit wilde ik een duidelijke nadruk leggen op het Demmel/Flynn gitaargeluid. We daagden elkaar uit met de riffs en de harmonieuze solo’s, op dit album een hoogtepunt in de geschiedenis van de band.” Flynn voegt toe: “Op vele wijzen is dit het belangrijkste album van onze carrière. We hadden het doel om een album te maken dat alles omvattend was, en niet gelimiteerd werd door datgene wat we al bereikt hebben. Al onze muzikale helden maakten monumentale albums die niet per se samengingen met de hoeveelheid ervaring. Denk aan The Cure van Pornography tot Disintegration, of Metallica van Kill ‘em All tot Master of Puppets. Deze bands waren niet bang om zich zelf te reconstrueren.”

 
Het is deze instelling die Machine Head in staat stelt om muziek te maken die gewaagd en eerlijk is. Ze creeëren nooit twee maal hetzelfde album en men nam risico’s als deze de lat hoger legden. Een compromis is niet mogelijk. Met The Blackening laat Machine Head wederom horen dat zij een van de grondleggers zijn van het genre, en laat je niet in de war brengen: The Blackening is zonder twijfel Machine Head’s helderste moment.